Rasim YILMAZ
KÜLTÜR – SANAT - MİZAH
44. BÖLÜM - ÖYKÜLER
ÇIKTI MICIRA, VARDI MUCUR' A…
3 Mart 2006/Ankara Bir gece yarısı memleketin selameti, milletin bütünlüğü, vatanın bölünmezliği adına yönetime el konulmuştu! Bu uygulamadan belediyeler de nasibini almıştı; ihtilâlcılar, belediye başkanlığına omzu kalabalık bir rütbeliyi atamışlardı.
Bütün işler ülke genelinde emir - komuta zinciri çerçevesinde yürütülüyordu. Soru sormak, toplu yürümek, konuşmak, gülmek, hatta bazen susmak bile suç sayılıyordu. Kışla kuralları, hem kışlalarda, hem tüm kamu kurumlarında geçerli konuma getirilmişti.
Yeni atanan belediye başkanı, orta boylu, , kısa saçlı, bıyıksız, kara gözlü, çatık kaşlı, tos toparlak, yusyuvarlak bir adamdı. Kızdığı, sevindiği anlar ayırt edilemezdi. Güldüğünde bile yüzündeki ciddiyet ifadesini hiç bozmazdı. Bu sert görünümü personeli de etkilemişti. Her zaman şen şakrak olan personel, giderek ciddileşmiş, o eski neşeli hallerini yitirmişti. Herkeste bir korku ve tedirginlik hüküm sürüyordu. Her an başlarına bir iş gelebilir, herhangi bir şeyden ötürü suçlanabilir, görevden uzaklaştırılabilir, hatta suçsuz günahsız tutuklanabilirlerdi. Nitekim bu durumda olan binlerce insan vardı. Öyle ki; suçlu suçsuz demeden her gün sokaklardan on on, yüz yüz, bin bin adam toplanabiliyordu. Kimin neyle suçlanmayacağı belli olmuyordu…
